เพจเจอร์

เพจเจอร์ ซึ่งเป็นเทคโนโลยีการสื่อสารส่วนตัวอย่างง่ายๆ ซึ่งบางคนเรียกว่าวิทยุติดตามตัว ได้ป่าวครับ ที่กล่าวๆมาเพราะแอบคิดขึ้นมาได้ ไม่เห็นมีใครพูดถึงเลย ตามร้านค้าในห้างก็หาดูยาก แอบคิดถึงเจ้านี่จิงๆ มันเป็นเครื่องมือสื่อสารรุ่นแรกๆของบ้านเราพอจะจำได้หรือป่าวครับ เจ้านี่สามารถส่งข้อความหาคนที่สำคัญที่สมัยนั้นคิดว่าทันสมัยกว่าการส่งโทรเลขเลยเชี่ยวน่า

ถ้าเราอยากส่งข้อความหวานๆให้สาวเราก็จะต้องโทรไปฝากข้อความกับเจ้าหน้าที่ พร้อมบอกเบอร์เครื่องคนรับด้วย ซะนั้นข้อความที่เราส่งไปก็แทบจะทำให้เจ้าหน้าที่เค้าอดจะอาเจียนออกมาไม่ไหวกับข้อความอะไรก็ไม่รู้ที่เราจะส่งไปเน้อ จะว่าแบบนั้นก็ได้ ส่วนสาวๆจะได้รับข้อความเราก็ต่อเมื่อได้ยินเสียงเตือนข้อความเข้านั้นเอง อ่านดูแล้วอย่างเพิ่งเครียดไปนะครับนี้ก็เป็นประวัติคร่าวๆที่ผลนำมาเล่าสู่ฟัง พวกเราจะได้คิดถึงอดีตระบบสื่อสารสมันก่อนกันไงหละครับผม
มาวกกลับไปพูดถึงเรื่องในอดีตของผมตอนเป็นนักเรียน ประมาณ ม. ต้น เพจเจอร์นิยมมากเลย ใครมีก็เทห์ รวย น่าคบ เเม้ว่าราคาจะเเพ้งเเพง แต่ก็ยังพบว่ามีใช้ทั้งกลุ่มนักเรียน นักศึกษา คนทำงาน กลายเป็นเครื่องมือที่ทันสมัยไปในอดีต ใครไม่มีเป็นของตัวเองก็รู้สึกว่าล่าสมัยไปเลยทีเดียว สำหรับผมเพจเจอร์ได้มาทำหน้าที่เป็นสื่อรักรับส่งข้อความหวานๆให้สาวๆ เช่น หลับฝันดีครับ คิดถึงนะครับ คิดถึงเสมอ เป็นต้น จนผมคิดแล้วก็อดหัวเราะตัวเองไม่ไหวกับข้อความหวานๆเหล่านั้น

แม้ในปัจจุบัน วิวัฒนาการของโทรศัพท์มือถือเข้ามาแทนที่พี่เพจเจอร์ของเรา ฟังก์ชั่นการใช้งานต่างๆของน้องใหม่ ที่สามารถทำได้ทุกอย่างไม่ใช่แค่ส่งข้อความ ยังสามารถคุยกัน ถ่ายรูปได้ chat facebook เเละมากมาย ทำให้เพจเจอร์หมดความนิยมลงไปอย่างรวดเร็วจนในที่สุดก็หายสาบสูญไปเลย ไม่เห็นใครจะพูดถึงมันเลย เด็กสมัยใหม่อาจจะไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำไปว่าไอ้เจ้านี่คืออะไร
แต่สำหรับผมต้องขอบคุณ คุณเพจเจอร์ที่เป็นก้าวแรกของเทคโนโลยีการสื่อสาร สื่อรัก ที่ทำให้ผมได้ส่งข้อความดีๆ หาคนที่สำคัญ ผมคนหนึ่งจะเก็บความประทับใจของเจ้าเพจเจอร์เทคโนโลยีการสื่อสาร อยู่ในความทรงจำไม่ให้เลือนหายไปหมดตามกาลเวลา